جادوی آشپزی ایرانی

کارد بخوره به شکمم. اما برای شام باید فکری کرد. شاید قرمه سبزی بپزم، این اثر هنری تاریخی و میراث معنوی رسیده از نیاکانمان.
تاریخ بلندی لازم است تا ملتی ترکیب جادویی سبزیجات معطر، گوشت گوسفندی، لوبیا و لیموی عمانی و البته زعفران را کشف کند.
قرمه سبزی مثل گردش اسلیمی در تذهیب و فرش ایرانی، مثل دستگاه شور در موسیقی ایرانی و مثل طاق ها و مقرنس ها در معماری ایرانی است. چیزی است تماما متعلق به خودمان. طعم لطیف این خورش با هیچ خورش دیگری قابل قیاس نیست. آشپزی، بخش قابل خوردن فرهنگ و تاریخ یک ملت است و قرمه سبزی از مهمترین بخشهای آشپزی ملی ماست.
برای تکمیل عرایضم احتیاج به عکس داشتم، محبور به سرقت شدم. شب عکسهای خودم را میگذارم.

عکس سرقتی

فتوچینی بلونز به سبک مرد میانسال!

اینهم شام امشب، فتوچینی بلونز. البته به سبک خودم.
فکر کنم ما نباید به خاطر دفاع از عقایدمان با دوستانمان درگیر شویم.اگر فکر میکنیم عقایدمان بر حق است باید آگاهی بخشی کنیم. باید بدانیم ما در تقابل با دوستانمان نیستیم، ما در تقابل با کسانی هستیم که ظلم میکنند و سیاهی و بدی را بر مردمان بی گناه و عادی حاکم کرده اند، مقابل ما مردم عادی، موجوداتی ایستاده اند که خود را نخبه میدانند، قلدران و زورمندانی که بچه ها را در غزه میکشند، زنان را در کوبانی و کردستان عراق به کنیزی میبرند، در آمریکای لاتین تجارت مواد مخدر میکنند در غرب آفریقا بچه ها را برای تجارت الماس جلوی تفنگ میگذارند. دیکتاتورهای دیوانه و آدمخواران عقیدتی دشمن ما مردم عادی هستند، کسانی که گردش آزاد اطلاعات را بر نمیتابند و واژه آگاهی برای آنان وحشت آور است.
این اسم رمز پیروزی زندگی است بر مرگ و بدی: آگاهی.

حقوق مولف عکس هایم!

عکسهایی که در این صفحه میگذارم همگی غذاهای خودم هستند. عکس غذاهای مردم را استفاده نمیکنم.
حلال نمی کنم کسی عکس هایم را کپی کند. اهل واتر مارک کردن هم نیستم.
اگر عکس برداشتید منبعش را ذکر کنید لطفن.

راه و روش من!

من در دوشاخه کاملا جدا آشپزی میکنم. یکی در آشپزی سنتی که روش و دستور قدما برایم مانند وحی منزل مقدس است. غیر ممکن است در دستور غذاهای سنتی ایرانی دست ببرم (از دستپخت هر کس که این کار را بکند متنفرم) و آشپزی مدرن که در آن ابداعات خودم را دارم و اصولا میتوانم بر اساس موجودی در خانه غذاهای خوشمزه بپزم.

شام با آنچه دم دست است.

شامی نخودچی