نوشته های یک مردی میانسال که هنگام آشپزی خیال خود را پرواز می دهد و سیر آفاق می کند و از تاریخ و هر چه به نظرش می آید می نویسد، البته این نوشته ها اصلا مهم نیست و او فقط برای دل خودش می نویسد. اگر خواننده ای منت گذارد و زحمت خواندنش را بر خود هموار فرمود که زهی سعادت.
خیال نکنید که مثل مصریان باستان قوت روزانه امان عدس است! وقتی در خانه کدو داشته باشی، بی دلیل دلت عدسی و کدو می خواهد. کدو را نصف میکنی و شکر می پاشی و میگذاری توی فر یا تنور یا قابلمه با کمی آب و عدس را هم میپزی و بعد همه را در هم و با روغن زیتون میل میفرمایی. والسلام من اتبع الهدی.
